Als een man van 56 jaar als eerste Nederlander finisht (2:44:21) in een gerespecteerde
marathon als die van Apeldoorn dan zegt dat veel over die man van 56 jaar. Maar
zegt het tegelijkertijd ook niet veel over het niveau van de Nederlandse
wegatletiek?„Het niveau op de marathon is in Nederland inderdaad niet geweldig. Steeds meer mensen gaan hardlopen, maar dan niet prestatiegericht. Dat is mijn geluk. Aan de andere kant liet ik in Apeldoorn wel de volledige Nederlandse ultraloopselectie achter me. Dan heb je het niet slecht gedaan.”
De beloning zal navenant zijn geweest. Een zevende plek in een marathon, dat moet je een flinke premie hebben opgeleverd?
„De winnaar, een Pool, kreeg iets meer dan zeshonderd euro. Ik moest het doen met 25 euro en dan was ik ook nog winnaar in mijn eigen categorie +50 jaar. Geeft niks. Ik loop voor mijn plezier, niet voor het geld. Dat is ook de reden waarom ik de Midwintermarathon heb gelopen. Schitterende omgeving, de Veluwe. Al was het door de regen en de wind een loodzware wedstrijd. Ik heb zelden zo verlangd naar een warme douche.”
Voor en achter jou liepen louter atleten uit het voormalige Oostblok. Niet meteen een gezelschap waarmee je onderweg een boom opzet over de klimaatverandering of zo.
„Ik maak altijd graag een praatje, maar dat zat er dit keer niet in. Ik liep een tijd in het groepje met de eerste vrouw, een Poolse. Zij werd voortdurend opgejaagd door een begeleider op de fiets. Het moest alleen maar harder, harder en harder. Een parcoursrecord zat er allang niet meer in, maar die kerel bleef maar schreeuwen als een slavendrijver.”
Jij lapt al jaren alle ongeschreven atletiekwetten aan je laars. In plaats van twee marathons loop jij er zeven, acht per jaar. En dan ook nog eens in respectabele tijden van 2.45 uur of daaromtrent. Waar blijf jij de energie vandaan halen?
„Ik train al jaren in mijn eentje. Daardoor heb ik waarschijnlijk veel beter naar mijn lichaam leren luisteren dan atleten die alleen doen wat hun trainer voorschrijft. Zo loop ik vandaag (gisteren, red.) gewoon van mijn werk in Geleen naar Maastricht. Net na een marathon moet je zo snel mogelijk de afvalstoffen uit je lijf lopen. Rust roest zeg ik altijd. Alles went, ook een marathon.”
