Of de Nederlandse beheerders (Lam)Bert en Henny www.legessy.com E-mail legessy@hotmail.com
Receptie Tel : +33 (0)4 75 27 84 53
Contact Nederland 0341-418663
Heb je ervaringen met deze camping/omgeving mail me je belevenissen.

Gelegen in de Drôme Provençale, in het hart van de Baronnies en op 600 meter hoogte op een zuidhelling, bieden de 25 terrasvormige kampeerplekken een schitterend uitzicht.
Camping le Gessy is een bevoorrecht plekje midden in een onaangetast bebost terrein van 4 hectare met eiken, pijnbomen en jeneverbessen, waar U van uw vakantie kan genieten onder de Provençaalse zon. Er is op 300m vanaf de camping een privé zwembad van 20 meter lang met schaduwrijke bomen en panoramische vergezichten. Bij het zwembad is een bar, waar in het hoog seizoen snacks en eenvoudige maaltijden te verkrijgen zijn.

De camping wordt beheert door het Nederlandse koppel Bert en zijn vrouw Henny die u gastvrij ontvangen en van alle informatie kunnen voorzien.

Doe Bert en Henny de hartelijke groeten van Jogger Jo Schoonbroodt als je de camping mocht bezoeken.

Plaatsbeschrijving
Drome / Verclause

Dit gebied is echt voor de rust/natuurzoekers en het vertier zul je hier zelf moeten maken. In de kleine dorpjes, veelal tegen de berg, staat de tijd nog stil en meestal zie je overdag geen "kip". Uitdagingen bieden de bergen en bossen in de omgeving voldoende. Hardlopers, wandelaars en fietsers kunnen zich naar hartelust uitleven.

Maandag 16-jun-08
Na het ontbijt reizen we om 9uur vanaf Montelimar verder richting de camping in de Drome. De route brengt ons langs mooie plaatsen als Grignan, Valreas, Nyons en bloeiende lavendelvelden, abrikozen, kersen en olijfboomgaarden. Vanaf hier volgen we de D94 langs de rivier Eygues welke zich een weg tussen de rotsen door heeft gezocht. Via de overweldigende Gorges St.May komen we langs Remuzat uiteindelijk in het dorpje Verclause. We zien een bordje Camping en een vriendelijk oud Frans vrouwtje bij een waterbak probeert ons duidelijk te maken hoe we boven bij de camping kunnen geraken. Het wordt een puzzelrit over een smalle bergweg waar ons gelukkig niemand tegemoet komt. Na 2km slingeren via haarspeldbochten komen we op Camping Gessie waar beheerder Bert (Nederlander) ons de ruime plaatsen laat zien. We mogen kiezen en nemen een plaats op een plateau met een geweldig uitzicht en een mooie Acaciaboom voor schaduw. Wat ons op deze camping opvalt is "De Rust, Ruimte en Uitzicht". Enkel de geluiden van de natuur dringen in deze paradijselijke uithoek door. De Camplet vouwwagen is snel opgezet, enkel de haringen in de rotsgrond slaan is een moeizamere klus. De luifel kan nog even wachten. Het begint te regenen maar de temperatuur is aangenaam. Na gedane arbeid is het goed rusten en een middagdutje doet wonderen. Met de nieuwe energie in het lijf kunnen de benen weer eens bewegen. Ik trek de hardloopspullen aan voor een verkenningsrondje vanaf de camping op 610m hoogte. De route gaat 2km omlaag naar het dorpje Verclause en een rondje omhoog naar de ruïne en kerkje. Weer beneden steek ik de rivier Eygues over en ga langs de D116 parallel aan het kolkend water. Het miezert maar het is lekker lopen op deze rustige weg. Terug in het dorp mag er weer 2km geklommen worden naar de camping. Ik neem nog een kijkje bij het lege zwembad dat i.v.m. de rust op de camping er 300m vanaf ligt. De buitenlucht doet eten en we hebben contact met de buren die morgen naar de zee afreizen. Buiten is het nat en de ogen worden al vroeg zwaar, dus niet te laat onder de wol.

Dinsdag 17-jun-08
We worden wakker met een veraf bij een boerderij kraaiende haan en sjilpende vogelgeluiden. De klok van de kerk in het dal slaat zeven keer en buiten hangen de wolken beneden ons. Ik ga voor hardloop verkenning bergop. Er is nog 2km een verhard pad omhoog tot bij een boerderij waar ik links langs wil lopen. Er hangt schrikdraad over het pad waar ik onderdoor verder wil. Deze "ezel" komt terecht tussen een kudde ezels die uit een schuur weg vluchten en kruip nog een keer onder een schrikdraad door om verder te kunnen. Dan wordt de weg geblokkeerd door woest blaffende honden die vanaf de boerderij op me afgestormd komen. Vluchten kan niet meer en ik wacht hun komst maar positief af. Kwispelende staarten duiden meestal op niet agressief gedrag en na een aai over hun bol besluit ik toch maar op mijn schreden terug te keren. Als het niet links om gaat proberen we het rechts langs de boerderij en warempel er gaat een twee sporen pad omhoog. De gele brem bloeit hier uitbundig en de zon laat zich zelfs zien. De onverharde landweg is nu overgegaan in een smal spoor en dat is zelfs af en toe zoek. Bij een oude kiezelgroeve klim ik verder omhoog tot boven de 900m. Verder lopen betekend tussen nat struikgewas door worstelen en daar ken ik de omgeving nog te kort voor. Ik draai terug omlaag en zoek een andere route omhoog. De uitzichten zijn prachtig en de vogeltjes geven hun ochtend concert. Om nog wat uitdagingen te bewaren voor andere dagen keer ik met 355 hoogtemeters terug naar de camping waar Jenny de koffie al klaar heeft. Na het ontbijt bouw ik de luifel op en met het zonnetje kan de vochtige voortent goed drogen. We lunchen en doen een "napje", buiten is het weer aan het druppelen. Morgen zou het betere weer moeten komen? De zon komt weer op en we gaan naar het dorp voor inkopen bij de plaatselijke Coccinelle (Onze lieve heer beestje) en een blik op de rivier Eygues vanaf de brug. De vin rouge smaakt, op vakantie, altijd goed en in de avondzon keuvelen we over de mooie rustgevende natuur om ons.

Woensdag 18-jun-08
De mist trek weg uit het dal langs de bergen omhoog. Het beloofd een mooie dag te worden en het klokje van de kerk beneden slaat 8 keer als ik de camping verlaat voor mijn dagelijkse voettocht. Deze keer daal ik tot halverwege de weg naar het dorp en vindt dan een route omhoog. De verharde slingerweg eindigt bij een huis waar me de hond al blaffend staat op te wachten. Net op het moment als ik wil keren hoor ik een stem en zie ik een vrouw gebaren dat ik over het privé stuk door mag lopen. Ik krijg nog wat Franstalige aanwijzingen over de route en zoek het verder hogerop. Er moet stevig geklommen worden en de uitzichten op o.a. de "tafelberg" belonen de inspanning. Via een smal spoor kan er uiteindelijk weer gedaald worden en stuit ik op een stel ontwakende wild kampeerders die verschrikt op kijken van een hollende loper door de rustige natuur. Terug beneden mag er weer geklommen worden naar de camping waar ik onderweg nog een veldboeket pluk voor moeder de vrouw. Het ontbijt staat al klaar en ik mag aanvallen. De zon doet goed haar best en het is goed vertoeven onder de luifel met een panorama uitzicht. Na een klusje aan de waterpomp van het keukenblok kan het grote genieten beginnen. Een wandeling in het natuurgebied aansluitend aan de camping is meer dan de moeite waard en een gesprek met beheerder Bert, levert me weer enkele hardloop routes op. Bij het diner krijgen we bezoek van de boerin, van de nabij gelegen boerderij, die ons verse sla komt brengen.

Donderdag 19-jun-08
De camping (ca. 10 gasten) is nog in diepe rust als ik om 7:30uur op pad ga richting Lemps. De klaprozen bloeien weelderig op de helling in de ochtend zon. Ik daal af naar het dorp Verclause en over de brug begint de beklimming via de verharde weg naar Lemps. Bij een lavendelveld ga ik even tussen de struiken om een vrachtje achter te laten, dat is voor mij een hele opluchting. Maar of dat voor de toeristen, die een mooi boeket lavendel mee naar huis nemen voor de lekkere geur, ook zo is valt te betwijfelen. De route gaat soms met 100m per km omhoog (10%) en naast me klatert het water van de bergbeekjes. Een grote slak kruipt met de bekende slakkengang naar de overkant van de weg. Omdat ik al die tijd nog geen verkeer heb gezien lijkt ze het ook nog te halen. Na een uur klimmen besluit ik terug te keren naar de camping. Het afdalen met grote stappen en mooie uitzichten is de beloning van de noeste arbeid. Onderweg staat me een herdershond op te wachten die wil spelen en onderdanig op zijn rug gaat liggen. Nabij het dorp moedigen de schapen me blèrend aan en over de brug gaat het omhoog naar de camping. Deze keer neem ik een alternatief  onverhard pad omhoog en na 1,5uur zit de ochtend gymnastiek er weer op. De dag wordt lezend en luierend op de camping door gebracht en eindelijk krijg ik tijd om de krant van zaterdag te lezen en zie dat Nederland de Fransen heeft verslagen met voetbal. Dit geeft aan hoe druk een mens het heeft op vakantie met niets doen. Na een lekkere dag, eten we in de ondergaande zon onder onze Acacia een heerlijke pastaschotel en daar hoort natuurlijk Vin Rouge bij.

Vrijdag 20-jun-08
Vanaf onze campingplek kijken we uit op een tafelberg. De uitdaging voor vandaag is om boven op deze tafelberg te komen. De richting is duidelijk maar de paden onbekend, met het gevolg dat ik rechts om de berg lopende bij een riviertje geen doorgang meer vind. Zoekende naar een andere route kom ik op privé terrein en een oud lavendelveld bij een verweerd bord met "Monastere Notre Dame de Misericorde". Er is een landweg dus op verkenning. Het klooster ligt in een mooie omgeving en is goed onderhouden. Bij een kabbelend beekje staat een groot Mariabeeld en er heerst grote rust. Omdat het nog te vroeg is om terug te keren vervolg ik mijn weg die nu verhard is en behoorlijk stijgt. Ik zit nu achter de tafelberg in plaats van erop en kom na lang klimmen op Col de la Fromagere. Op de D25 kom ik langs naturistencamping Tamier als ik richting Rosans loop. In het Rosans met zijn oude smalle straatjes en doorgangen  is een mooi dorpsplein waar een Zwitser me op de plaat zet. Via de grote weg D994 daal ik naar Verclause waar op de parkeerplaats buiten het dorp een vrachtwagenchauffeur rustgevende Lindebloesem is aan het plukken. Na 1:55uur ben ik weer boven terug op de camping. We genieten onder onze boom in de schaduw extra lang van het ontbijt en gaan daarna voor een tourtocht met de auto. Eerst doen we Rosans nog een keer aan en lopen door de smalle oude straatjes met mooie doorkijkjes. Daarna rijden we over de D994 richting Serres naar Col de la Saulce en nemen de afslag D26 naar Col des Tourettes. We zien km bordjes van een wielertour die hier in 21 juli wordt gehouden met tevens Col de Pommerol. In de afdaling vinden we een mooie picknickplaats in de schaduw en eten onze lunch. Na een middagdutje gaat de reis verder door een mooie vallei naar La Motte-Chalancon en via de D61 naar Remuzat. Langs de rivier Eygues rijden we terug naar Verclause waar de Coccinelle ons voorziet van etenswaar en drank.

Zaterdag 21-jun-08
In de afdaling vanaf de camping  neem ik een plaatje met op de voorgrond  het zwembad en uitzicht op het dorp Verclause en richting Lemps. Met de aanwijzingen van Bert wil ik nog eens proberen om boven te komen. Er zijn geen echte paden en de helling is begroeit met stekelige struiken. Tig keer moet ik op mijn schreden terug keren omdat er geen doorkomen aan is. Het is meer klauteren en klimmen dan lopen, maar de uitdaging is niet minder. De zon is mijn richting aanwijzer en de volhouder wint maar veel valt er boven niet te beleven. De terugweg vinden is nog moeilijker dan omhoog. Verschillende keren sta ik boven een ravijn en zoek langs de randen naar een alternatief. Sporen van dieren helpen me aan een enigszins beloopbaar kruip door sluip door pad. Uiteindelijk kom ik weer op bekend terrein en zie de Ruïne van Verclause die ik vereer met een bezoek. Na 1:50uur schravelen ben ik weer terug op de camping. Bert komt na het ontbijt eens informeren hoe het is verlopen en we putten uit zijn vele jaren ervaring van deze streek. In de namiddag ga ik naar het zwembad en vindt een plekje onder de moerbeiboom. De zwarte vruchten mogen geplukt worden en zijn mierenzoet. Het water is verkwikkend en eigenaar Alain komt een praatje maken en geeft me nog een zelf getekende looproutetip via onverharde paden hogerop naar Lemps. Op deze mooie langste dag van het jaar eten we om 20uur en de Risotto smaakt als een koningsmaal.

Zondagdag 22-jun-08

Gewapend met de ruwe parcours schets van Alain, fototoestel en een fles water ga ik op onverhard pad omhoog naar Lemps. Als snel bevind ik me tussen vrolijk huppelende konijnen en ander klein wild. Het is fors klimmen vanaf Verclause (510m) naar Lemps (925m) met de zon in de rug. Als ik me omdraai zie ik een mooi panorama in de opkomende zon. De route gaat door bosrijk gebied en is goed te lopen. Op een enkele boerderij na is hier verder niets dat de rust verstoord. Bij het dorp Lemps aangekomen sla ik meteen links af naar beneden. In de afdaling is het genieten van de snelheid die op sommige stukken gemaakt kan worden. In de boomgaarden hangen nog lekkere kersen welke vragen om geplukt te worden. De abrikozen oogst is dit jaar door vorst  nagenoeg volledig verloren gegaan. Terug in Verclause maak ik gebruik van de waterplaats onderaan de helling naar de camping. Na 2:15uur, 18km en 565 hoogtemeters ben ik weer terug op de camping. Bert heeft voor vandaag vers brood gehaald voor de campinggasten en het groentevrouwtje levert ons verse sla. Onder de Acacia is het goed vertoeven want de temperatuur gaat weer richting 30.c. Een zwembeurt levert me weer wat streekinfo van Alain op.

Maandag 23-jun-08
De uitdaging voor vandaag is Pie Leger, een pukkel niet ver van de camping maar in een ander departement (Provence Alpes Côte d' Azur). Om er te komen had ik een veldweg bedacht die me bij een beekje brengt. Met behulp van een paar grote keien in het water kom ik droog aan de overkant. Het vervolg brengt me in een weide waar erg hoog, en door de ochtend nevel, nat gras in staat. De linkerschoen maakt een puffend geluid als ik weer over een veldweg verder ga. De boosdoener is een grote doornnaald die zich door een luchtkamer van de schoendemping geboord. Goed dat dit de oude pantoffels zijn en ik voor de vakantie nog nieuwe sloffen bij www.RonForRun.nl heb besteld.  Bij het bord Pied Leges ga ik omhoog en tref een geel gemarkeerde route die me boven rond de bergtop leid. In de afdaling kies ik de gemarkeerde route naar Vallee de Baudon en kom langs de rivier weer richting Verclause. Via de klim langs de ruïne, waar ook het kerkhof en een mesthoop ligt nader ik na 1:50uur de camping.

Na het ontbijt gaan we op pad voor een mooie tour door de Drome en richting Alpen. D-wegen brengen ons in dorpjes waar de tijd stil staat en er zijn vele vergezichten. Het 90km route lijstje:
Verclause D994 - D949
St.Andre de Rosans D425
Montferrand-la-Fare D116
Col du Reychasset (Lunch pauze)
Orpierre D30
Eyguians N75 (Rout Napoleon)
Serres D948 (supermarkt) terug naar Verclause
Het zwembad bewijst na afloop weer een dankbare dienst. Bij een mooie avondzon gaat de pizza er hapklaar in.

Dinsdag 24-jun-08
Met het kaartje van Alain in mijn watertas ga ik vanaf de camping omhoog langs de schapen en ezelen boerderij richting Remuzat. Het is flink klimmen over onverharde smalle stenige paden. Boven maak ik een schuiver en kom er zonder kleerscheuren goed vanaf, met dank aan de met dennennaalden bezaaide ondergrond. Vermoeidheid, concentratie, domme pech? Na een afdaling kom ik op een open plek in het bos met meerdere paden. Ik kies de linker afdaling waar een verloren bord niet parkeren staat. Naderhand verneem ik dat dit de route is die Canadese bosbouwers jaren geleden hebben aangelegd en jagers de doorgang met hun voertuigen nogal eens blokkeerden. Het pad is al lang niet meer gebruikt en overwoekerd met bremstruiken. Dit lijkt me niet de afdaling naar Remuzat en ik ben benieuwd waar dit eindigt. In het ergste geval kom ik aan de verkeerde kant van de rivier Eygues en mag ik weer terug naar boven via dezelfde route. Via een lavendelveld en een gesloten slagboom kom ik nabij de rivier en wonderwel ligt er ook nog een smalle stalen verroeste brug. Aan de overkant is de grote weg naar Verclause die op dit tijdstip nog niet zo druk is, hier kan ik weer wat snelheid maken. De waterplaats onderaan de heuvel naar de camping geeft wat verfrissing voor de laatste ruk omhoog. Totaal12,4km in 1:45uur en 430 hoogtemeters. De namiddag wordt gezwommen en snoep ik van de moerbeiboom.

Woensdag 25-jun-08
Voor vandaag stond wat sneller werk op het ochtend menu. In Verclause kies ik na de afdaling vanaf de camping voor de D116 die parallel aan de nagenoeg opgedroogde rivier loopt. De benen zijn zo vroeg op het asfalt niet vooruit te branden en ik besluit omhoog D559 op verkenning te gaan naar het gehucht Montferrand-la-Fare. De weg lijkt te eindigen in een boerenschuur en de plaatselijke burgerwacht (honden) staat me al op te wachten. Zonder tol te betalen mag ik door en verderop zie ik iemand staan wachten. Het blijkt een Belg te zijn die hier met vrienden een chalet heeft gehuurd en zo vriendelijk is om een plaatje te schieten. Hij kan me niet vertellen waar de weg verder naar toe gaat dus ga ik zelf maar op onderzoek. Ik kom bij een mooi gelegen huis en tref de bewoner die me een route naar Ronsans via veldwegen weet te vertellen. Uiteindelijk kom ik weer op de D116 en na eerst de verkeerde richting te hebben gelopen, ga ik nu met een wat hoger tempo heuvel af naar de winkel in Verclause voor vers meergranen brood. Op weg naar de camping beland ik tussen een kudde schapen die met herder en honden aan een ochtend wandeling bezig zijn. Jenny heeft de ontbijttafel al klaar staan en na 1:45uur hardlopen mag ik aanvallen. De vogels kunnen hier tot 8 tellen want als we op de camping luieren en lezen fluiten ze op zijn Frans "Huit Huit Huit" (uitspraak Wiet Wiet Wiet).

Donderdag 26-jun-08
Vandaag is het markt in Nyons dus ik wil niet te laat terug komen van de training. Het plan is vanaf de camping omlaag en dan linksom een rondje over Col de Staton (1139m). Na een half uur klimmen zie ik wandelaars voor me die dezelfde plannen hebben. Bij een Rozemarijnveld stopt het pad en kom ik bij hun. De kaarten en het kompas worden erbij gehaald en ze hebben ook nog een routebeschrijving. Ondanks dit alles vinden we geen pad. Ik wil toch verder omhoog omdat dit de enigste mogelijkheid is om langs het ravijn te komen dat me scheid van de camping. Via dicht struikgewas kom ik op een bergkam waar links en rechts een diepte gaapt. Ondanks mijn hoogtevrees ga ik toch verder omdat de weg terug me zeker te laat op de camping brengt. Wat ik aan de andere kant aantref is natuurlijk ook maar afwachten, maar wie niet waagt blijft maagd. Mijn hoogtemeter geeft 1115m aan dus ik ben niet ver van de top. Net op het moment dat ik me afvraag of dit wel verstandig is hoor ik een zwaar beulend geluid uit het struikgewas. Het blijkt achteraf een hert te zijn dat zich wil presenteren, of me als indringer ziet in zijn domein, mijn hartslag schiet aardig omhoog. Uiteindelijk kom ik uit het bos en sta hoog boven op een Alpenweide. Beneden in de diepte zie ik Verclause liggen, nu nog de juiste weg vinden. Na een km's lange afdaling over een karrenspoor bezaaid met stenen kom ik op bekend terrein, mooi op tijd voor het ontbijt. Het is vandaag markt in het 35km verder gelegen Nyons. Om niet helemaal verslaafd te raken aan de rust hier op ons plekje gaan we eens een kijkje in de drukke stad nemen. Het is een erg warme dag en op de Provençaalse markt lopen we van schaduwplek naar schaduwplek. Bij restaurant Arcades vinden we een vrije tafel op een koele plek en genieten van een over heerlijke salade. Op de terugweg bezoeken we het bergdorpje St.May. Op het hoogste punt ligt een kerkhof met mooi uitzicht over het dorp en de slingerende rivier door de Gorges. Het campingzwembad biedt weer verkoeling op deze zonnige dag waar het asfalt in de haarspeldbochten naar de camping van gaat smelten.

Vrijdag 27-jun-08
Na beraad met campingbeheerder Bert blijkt dat ik het gisteren me extra moeilijk heb gemaakt in een poging om op de Col de Staton te komen. Met de kaart in gedachten ga ik op herhaling en op het onverharde pad omhoog tref ik de markeringen die Bert me heeft genoemd. Een everzwijn vlucht voor me de bosjes in, na mijn eerdere ervaringen met deze beesten is het niet meer schrikken. Het is 1:20uur klimmen als ik vanaf ruim 1100m hoogte in de verte de Mont Ventoux zie liggen. De Kale Berg, waar ik 8 juli hardlopend bovenop (1912m) hoop te komen, is goed herkenbaar aan zijn witte top. Het karrenspoor volgend kom ik op de route van gisteren en na 640 hoogtemeters ben ik net binnen de 2uur weer terug op de camping. In Nederland regent het en we genieten op ons plekje. Na de lunch wordt er gewandeld en doe ik me te goed aan de heerlijke kersen die uitnodigen om geplukt te worden. Een slaperige vos loopt op zijn gemak weg als ik naderbij kom. Het zwemwater zorgt nauwelijks voor verkoeling maar is een aangename afwisseling. In de avondzon keuvelen we de dag door met een lekker glas Vin Rouge.
 

Zaterdag 28-jun-08
Na de afdaling van "onze heuvel" steek ik de rivier over om onverhard richting Lemps te lopen. Een deel van de route is bekend terrein maar er zijn meer wegen die naar Lemps voeren. Bij verkennen horen ook doodlopende paden en het spoor belandt in een lavendelveld. Ik daal tussen de bloeiende en geurende planten af en via een notenboomgaard kom ik op de D116. Na een bruggetje gaat er rechts omhoog een onverhard pad en mag ik weer klim km's maken tot 615m hoogte. Hier kom ik op het pad dat ik eerder in de afdaling van Lemps heb gelopen. Gewapend met een vers pain céréals klim ik vanuit het dorp weer omhoog naar de camping. De rust die hier heerst doet ons extra lang genieten van het ontbijt onder de acacia. Het zonnetje doet al goed zijn best evenals de vogels in de natuur rond ons. We prijzen ons gelukkig dat we hier enkele weken mogen vertoeven. De kersen worden hier niet meer geplukt dus ik help de boer zijn boom leeg te maken. Bij het zwembad is verder niemand en heb ik het 20m bad privé.

  Zondag 29-jun-08
Om weer wat km's te maken zoek ik na de klim naar de ruïne de D116 op. Deze rustige weg langs de rivier is verhard en relatief vlak te noemen. Echt snelheid maken lukt me niet op dit tijdstip. Als ik na 6km het bordje Rosans zie besluit ik een rondje te lopen. De 4km doorsteek via de D24 naar Rosans brengt me in een landschap met veel Italiaanse populieren en doet Toscaans aan, met een helling omzoomd door gele brem. Ik mijmer over de Marathon du Mont Blanc die vandaag gelopen wordt, dit jaar met een Maastrichtse delegatie, en waar ik in het verleden meermaals van de partij was. Vanaf Rosans volg ik 5km de grote weg (D994) naar Verclause. Dit gaat dalend en de benen beginnen nu warm te draaien. Op zondagochtend is er nu niet veel verkeer en door de lange afdaling gaat het lekker snel. Bij de waterbak van het dorp neem ik nog een slok lekker koel bergwater. Met vers brood in de hand voel ik me een "broodloper" als de laatste 2km weer geklommen mag worden.
 Na het ontbijt doen we Remuzat aan waar een markt met veel "bling bling" wordt gehouden. Tijdens de wandeling door het plaatsje zien we weer typisch Provençaalse tafereeltjes. Op de terugweg maken we nog een tocht naar het schilderdorp Lemps, hoog in de bergen. Het is een erg warme dag en boven op de berg is het een stuk aangenamer. Ook onze schaduwplek op de camping bewijst ons weer een mooie dienst. Bij het zwembad is het vandaag drukker door de gasten die vannacht een  4*4 tocht gemaakt hebben door de bergen. Het water brengt verkoeling alleen de terugweg (ca. 300m) bergop, in de volle zon, naar de camping is weer een aardige klim en boven verlang je weer naar het zwembad. Bij Bert en Henny praat ik even bij en informeer naar andere looproutes door de indrukwekkende natuur hier. Ver in het oosten, boven de Alpen, hangen bij de ondergaande zon dreigende onweerswolken. We hebben nog macaroni in de koeling en met wat verse sla wordt er weer een smakelijke maaltijd geserveerd. Lezen en luisteren naar de stilte zijn hier de grootste tijdverdrijfvers. Heerlijk toch?

Maandag 30-jun-08
Vandaag zoeken we het hogerop en om de hoogtemeters nog wat op te voeren staat een voettocht over de Col Staton op het menu. Het parcours is bekend maar het blijft bergop afzien in de vroege ochtend met spieren die nog half slapen. Gaande weg kom ik in mijn ritme en na 1uur klimmen ben ik boven op de col van 1139m. Als toetje gaat het over de Serre de la Montagne omhoog naar 1175m waar in de verte de Mont Ventoux met zijn witte kale kop zichtbaar is. In de afdaling liggen losse stenen en is het oppassen. Waar wel tempo gemaakt kan worden vliegen de meters onder de schoenen voorbij. Op de camping genieten we van het uitzicht over de bergen van de Baronies en voor de verkoeling wordt er een trip naar het zwembad gemaakt waar de moerbeiboom nog eens goed wordt geplukt. De "vakliteratuur" bestaat uit het pas uitgegeven dagboek van Henk Sipers "Hardlopen als avontuur" dat ik als eerste van Henk in ontvangst mocht nemen en "De Ultraloper 4" met verslagen, verhalen over ultralopen van diverse lopers (o.a. 4st. van Jogger Jo), verkrijgbaar via www.mijnwebwinkel.nl/winkel/lopendezaken  

Dinsdag 1-jul-08
De onverharde paden naar het bergdorp Lemps brengen me in in een mooi korenveld met klaprozen. Het is even zoeken naar een geschikt paaltje voor het maken van nevenstaand plaatje. De gehele route is er geen levend wezen te bekennen en ook in Lemps zelf is geen teken van leven. Vanaf 921m mag ik weer afdalen naar Verclause voor het ophalen van "ons dagelijks brood" dat ik bij de waterplaats bijna was vergeten mee te nemen.
Na de ochtend inspanning en douche smaakt het ontbijt voortreffelijk en worden de plannen voor de dag gemaakt. We gaan via Rosans voor een tour naar Col de Pommerol met bezoek aan "Monastere Notre Dame de Misericorde". De abdij heeft een strenge zuster orde welke tijdens de mis in de kapel nog achter tralies moeten vertoeven. Op de Col de Pommerol-Fromagère vinden we een mooie picknick plaats in de schaduw. We lezen en lunchen er totdat het begint te rommelen in het oosten. Donkere onweerswolken voorspellen niet veel goeds en op de camping hebben we de ramen open laten staan. We rijden naar de camping terug en de bui trekt zonder een drup te laten vallen over. Het is een aangename temperatuur voor een middagdutje. Na de Hollandse avondkost gaan we nog een wandeling over de camping maken.

Woensdag 2-jul-08
Col de Staton heb ik al een paar keer gelopen maar nog nooit rechtsom. Het is gelijk klimmen vanaf de camping waar nog alles in diepe rust is. Met een gemiddeld stijgingspercentage, over het rotsachtig pad, van meer dan 10% gaan de km tijden ook boven de 10 minuten. Als ik boven de 1100m ben zie ik achter me de top van de Mont Ventoux. De fysieke voorbereiding voor "De Klim" zijn goed verlopen en de geestelijke inspiratie halen we uit het druivensap van de Cotes du Ventoux. Zonder schema's en op gevoel. In de afdaling ga ik nog op verkenning richting de Col Raton. Er groeien hier op de berg veel Herbes de Provence, tijm, marjolein en wilde lavendel. Om de vermoeidheid te bestrijden  heb ik van een Franse loper geleerd om een handvol van deze geurende planten fijn te wrijven en eens diep in te ademen. Een heerlijke geur in de longen en de benen kunnen weer voorruit. Elke stap naar beneden moet met 100% concentratie gebeuren omdat er veel los spul ligt en een "kwinkslag" kan ik me niet permitteren. De snelheid varieert dan ook afhankelijk van de ondergrond. Na 2uur ben ik weer terug op de nog steeds rustige camping. Met al 7000 hoogtemeters deze vakantie wordt het tijd om wat gas terug te nemen voor de beklimming van de Kale Berg volgende week. De vakantiepret is voor ons lezen, luieren en wat zwemmen en 's avonds eten we "home made pizza".

Donderdag 3-jul-08
Vannacht zijn we om 2:30uur buiten naar de sterren gaan kijken. Het is aarde donker op de camping. De bergen zijn mooi afgetekend door een lichtgloed ondanks dat er hier geen steden in de buurt zijn. Na wat mijmeringen over de grootsheid van het heelal gaan we weer onder het dons. Een half uur later (7:30) dan normaal wordt ik wakker en het rommelt in het westen. Er steekt een flinke wind op als ik de camping verlaat en richting Remuzat zie ik in het dal de regen plenzen. Zelf wil ik vandaag wat vlakker en korter lopen na al dat gespring over de rotsen. De D116 is hiervoor een goed alternatief en ik volg deze rustige weg 5km. Op de terugweg probeer ik mijn snelheid uit, over 1km. Ik kom de eerste keer op op een km tijd van 3:56min en daarna op 3:39min (16,3km/u) er zit wel 1% verval in de weg. Het hartje mag nu ook wat harder slaan en komt even op 150 slagen per minuut. Niet echt schokkend als ik marathons met een gemiddelde hartslag van 148 en max. 170 loop. Terug op de camping is het zonnetje aanwezig maar het blijft rommelen in de bergen. Hier een 180 graden panoramaplaatje vanaf ons stekkie dat geheel omzoomd raakt met witte bloemen. We worden nog getrakteerd op een stevige onweersbui, tijd voor een dutje, waarna ik nog op kersenoogst ga. De zonsondergang zet de bergen tegenover ons in vuur en vlam.

Vrijdag 4-jul-08
Vannacht is het behoorlijk afgekoeld en het 2e dekbed hield ons lekker warm. Als ik opsta is de lucht strak blauw en de zon verdrijft snel de kou. Tijdens het rondje naar het bergdorp Lemps via onverharde paden krijg ik bij het verlaten van Verclause gezelschap van een hond. De loopmakker begeleid me enkele km's. Dan zie ik hem een tijd niet en dan komt hij plotseling uit het struikgewas gestormd. Na 1:45uur lopen ben ik weer terug op de camping. Onze Ierse buren, die met de fiets door Europa trekken voorzie ik van een reisadvies richting Chamonix. Zelf willen we vandaag met de auto richting Buis Les Baronnies. Via Col Soubeyrand  hebben we een blik op de Mont Ventoux. De lavendelvelden beginnen al aardig donker te verkleuren en ruiken heerlijk. In Buis Les Baronnies wandelen we rond en hebben een lunch. Ons "middagdutje" doen we in de schaduw nabij Propiac, waarna we Mollans en Pierrelongue bezoeken. Even "jeugd herinneringen" ophalen, hier vertoefden we in 2000, het jaar dat ik Abraham zag. De "puist van de Provence" is vanaf de wijnvelden goed zichtbaar. De Kale Berg komt nu steeds korter bij, evenals de dag dat we de Ventoux willen "bedwingen". Na een bochtig bergritje van ca. 100km zijn we weer terug in Verclause voor de proviand aan te vullen.

Zaterdag 5-jul-08
Vandaag een kort rondje langs de ruïne en een stukje vals plat bij de rivier. De bergen tekenen zich mooi af bij de opkomende zon en de geurende lavendelvelden maken er een "Drome" van. Met een brood links en een brood rechts in de hand trainen de armen mee als ik bergop 2km naar ons plekje mag. Het werd weer een strak blauwe dag met een verkoelend windje. We genieten van de rustige natuur op de camping, plonzen in het zwembad en lezen veel in de twee ultraloop-boeken. De krekels sjirpen er driftig op los en de mooiste vlinders fladderen voorbij. Gedurende de dag komen er nieuwe campinggasten, de vakanties zijn blijkbaar voor de massa begonnen. Het avondmaal is snel klaar, een eenpans gerecht dat ik iedereen kan aanraden. Fruit wat uien, aubergine, courgette en knoflook. Voeg hier crème fraîche, ketchup, peper, zout en herbes de Provence aan toe en klaar is een heerlijke vegetarische maaltijd. De Vin Rouge en een stuk stokbrood maakt het geheel compleet. Bijkomend voordeel van zo een lekker snel eenpans gerecht, de afwas is zo klaar. Lucie van Gastel en Joost melden dat ze, in aanloop naar de Ventoux, ook naar onze camping hier in Verclause komen.   Zondag 6-jul-08
Met het oog op de beklimming van de Mont Ventoux hou ik mijn broodrondje wat korter en binnen het uur ben ik weer terug op de camping. Na de middag arriveren Joost en Lucie en drinken we koffie terwijl de regen op de luifel tikt. De bui hadden we zien hangen maar is ook weer snel weg. Er wordt nog een baantje gezwommen waarna we bij een aperitief voor het eten wat bij keuvelen. Het onderwerp is natuurlijk ook hardlopen in het algemeen en "Running the Mont Ventoux" in het bijzonder. De vraag is waarom lopers zich dit allemaal aandoen? Wat is leuk aan "vrijwillig" afzien en kapot gaan? Wie het weet mag het zeggen. Er zijn vele antwoorden maar je zult het zelf moeten mee maken om voor jou het juiste te vinden.

Maandag 7-jul-08
Op de "rustdag" voor de Ventoux beperk ik me tot het broodrondje van 2km afdalen naar het dorp en weer 2km omhoog met een homp brood. Bij het zwembad wordt het nu drukker en de meeste gasten komen hier al jaren. Met twee keer pasta eten zijn de koolhydraten vandaag aardig aangevuld. Het " rode druivensap" van de Ventoux omgeving smaakt hierbij uitstekend.

  Dinsdag 8-jul-08
Running de Mont Ventoux
De Kale Berg mocht ik in 2000 al een keer bedwingen en ook dit jaar stond hij als "hoogtepunt" op het verlanglijstje.

Dit ondanks een gezegde in de Provence:
Het is niet gek om de Mont Ventoux te beklimmen.
Je bent "gek" als je nog eens terugkeert naar de Mont Ventoux.

 Running de Mont Ventoux betekend vroeg opstaan en om 8uur via Nyons, Vaison la Romain richting Malaucene. Lucie en Joost rijden achter ons aan en in Vaison la Romain is het even zoeken en omdat het marktdag is, dus extra druk. Het is een staalblauwe dag en dat beloofd geen wolkje beschutting tegen de koperen ploert. Omdat iedereen van veraf naar het startpunt in Malaucene moet komen hebben we pas om 10uur afgesproken bij het plaatsbord en begin D974 richting "De Pukkel". Het starttijdstip is niet ideaal gezien de oplopende temperatuur maar het is ten slotte vakantie.
Lucie van Gastel (Maastricht), Raymond Schepers (Nuth) en Ger Cruts (Beek) melden zich voor deze uitdaging. Uiteindelijk arriveert iedereen uit alle windstreken en kan het spel beginnen. De families  zijn onze enthousiaste supporters en verzorgers. Gezamenlijk gaan we de eerste km omhoog maar al snel besluit Lucie in haar eigen tempo te gaan lopen. Al klimmend praten we wat bij maar gezien het stijgingspercentage van soms meer dan 12% is alle lucht nodig om de spieren van de benen van zuurstof te voorzien. Het wordt rustig en langzaam zijn de kaarten geschut. Ik probeer te lopen op het 2uur schema van 8jaar geleden (5km in 25 minuten). De koele wind maakt het lopen aangenaam en wint het van de zon die ongenadig ons probeert te verzengen. Het mee reizend supportersteam stopt geregeld om ons van drank en gratis ongevraagde adviezen te voorzien. Mijn Polar RS800 heeft het blijkbaar zwaarder dan ik zelf want ik zie wel nog mijn snelheid maar krijg geen afstand/km informatie, dan maar verder op de km borden langs de kant. Op de steile stukken zijn al fietsers aan het zwalken over de weg (10km in 53 minuten). Ik krijg af en toe contact met de pedaleurs maar de meeste hebben enkel een verbaasde blik als ze door een loper worden ingehaald en hun hoofd zakt nog verder op het stuur. Bij Mont Serein 15km (hoogte 1432m) kom ik door op 1:25uur. Dat is 3 minuten langzamer dan 8 jaar geleden, dat betekend vandaag langer "genieten". Op de volgende km's zijn veel fietsers aan het wandelen en bezorgen me steeds een mikpunt waar ik naar toe kan werken. Ik krijg nog een fles koel water van een onbekende supporter die langs de kant staat. Uiteindelijk kom ik boven de boomgrens en zie de bekende toren op de top staan. Het einde lijkt nu zo nabij, maar mijn hoogtemeter verteld een ander verhaal. Als ik vervolgens boven me, in de steenmassa, de slingerweg zie die ik nog moet afleggen zakt me de moed bijna in de schoenen. Geen schaduw en de wind begint hier ook mee te tellen. Het is nu doorlopen op karakter en ondanks de aanmoedigingen dat het nog soepel uitziet is mijn gevoel duidelijk anders. Het zijn de bekende loodjes die het zwaarst zijn en na 2:02uur doorlopen passeer ik de 21km de streep boven op de Kale Berg (hoogte 1912m).

Ik loop nog terug tot ik Ger na 1km tegenkom en gezamenlijk gaan we naar de top. Als Ger binnen is (2:20uur) daal ik af voor Raymond (2:25uur) op te halen en mag weer naar boven. Tot ieders verrassing volgt Lucie (2:27uur) al vrij snel en gezamenlijk lopen we het laatste stuk naar de top van de Kale Ploert. De berg doet zijn naam eer aan want op de top waaien we zo ongeveer weg en kunnen, ondanks de blauwe lucht en zon, de warme kleren aan. De koude felle wind op de top dwingt ons om voor de nadronk en evaluatie af te zakken naar het terras van het warme Malaucene voor een welverdiende koele bière pression.

Op de terugweg krijgen we honger van zo een dag buiten bezig zijn en we lunchen nabij Mirabel op een schaduwrijke plek. De campinggasten zijn benieuwd naar de resultaten van onze missie en als we met Lucie en Joost nog wat nakeuvelen komt Alain en Margot met een wegwijzerbord van de Pommerol als souvenir. De Vin Rouge Cote du Ventoux smaakt goed en het wordt een laat avondmaal.

Woensdag 9-jul-08
Om de benen te "belonen" doe ik vandaag het broodrondje en enkele km's op de D116. De temperatuur is al aangenaam aan en de lucht is weer strak blauw. Dat moet op dit moment in Nederland anders zijn als ik de vele reacties op het lopen van de Ventoux mag geloven. Het probleem met het Polar RS800SD horloge is opgelost door alle vier de knopjes gelijktijdig in te drukken. We bedenken ons een plaats voor het oude wegwijzerbord van de Pommerol in onze tuin. Het bord ziet er nu erg kolossaal uit en zal thuis wel erg opvallen. Col de Pommerol was overigens de berg waar we vorige week dinsdag vertoefden en toen terug naar de camping moesten i.v.m. een dreigend onweer. Dit souvenir is in geen duizend souvenirwinkeltjes te vinden. Onze voorraden raken op en aan alles merk je dat onze vakantie ten einde loopt en we mijmeren al vooruit hoe het in Maastricht zal zijn bij dochter Anouk en het "spul". Ook zijn we nieuwsgierig naar de veranderingen in hun B&B www.kloosterborgharen.nl. Het campingleven bestaat uit wat kletsen, lezen, luieren en een plons in het water. Joost tokkelt op zijn gitaar en de klanken geven een speciale sfeer bij het vallen van de nacht.

Donderdag 10-jul-08
Om 8uur is de afspraak om samen met Joost en Lucie de benen 1uur te strekken. We dalen af naar Verclause en omdat Joost "vlak" wilt lopen, i.v.m. een hielspoor blessure, gaan we over de rustige D116 achter de supermarkt. Na een half uur keren we en Joost heeft op het laatste deel van de helling naar de camping nog wat over. Met deze laatste training van ruim een uur (11km) zit het sportieve gedeelte van de vakantie er weer op. Met 25 trainingen (298km) door de mooie ruige natuur en ruim 10000 hoogtemeters is Jogger Jo weer aan zijn trekken gekomen. Het toetje was natuurlijk de beklimming van de Mont Ventoux. Na het uitgebreide ontbijt beginnen we met de voorbereidingen voor de terug tocht, morgen. Van de twee slaapvertrekken in de vouwwagen wordt er nu in een alle bagage die we niet meer nodig hebben, tijdens de resterende vakantie, in kratten en tassen opgeborgen. Ook de buitenkant krijgt al een beurt zodat de "tent pluiante" naar de winterstalling kan. De temperatuur schiet omhoog en we doen alles rustig aan, zoals we de afgelopen 4 weken gewend zijn.

25	Trainingen Drome - Verclause 	2008	
	Totaal	298 	38:43	10069	134	99	7,7	7:47	229698
		Km	Uren	meter	beats	beats	Km/u	minut	Total Heart beats
Datum		Afstand	Tijd	Klim	HFmax	HFgem	Vgem	Km-tyd	Opmerkingen
15-jun-08								1e reisdag naar Montelimar
16-jun-08	11 	1:05	175	138	109	10,5	5:42	Aankomstdag: Rondje Verclause
17-jun-08	8 	1:08	355	134	103	6,9	8:43	Omhoog vanaf camping Gessy
18-jun-08	11 	1:11	316	124	96	9,3	6:27	Omlaag en links omhoog
19-jun-08	13 	1:34	406	132	95	8,0	7:27	Richting Lemps verhard
20-jun-08	14 	1:55	334	152	92	7,4	8:05	Rosans
21-jun-08	6 	1:40	303	129	80	3,5	16:56	Tafelberg
22-jun-08	18 	2:16	557	132	101	7,9	7:35	Lemps via onverhard pad
23-jun-08	11 	1:45	346	132	83	6,1	9:54	Pie leges
24-jun-08	12 	1:47	435	137	96	7,0	8:37	Tot bijna in Remuzat
25-jun-08	15 	1:48	238	130	95	8,6	7:00	Montfarand
26-jun-08	10 	1:48	636	138	96	5,4	11:08	Richting Col Staton
27-jun-08	12 	1:55	643	130	101	6,1	9:54	Col de Staton
28-jun-08	13 	1:45	410	148	94	7,3	8:16	Richting Lemps
29-jun-08	17 	1:54	322	126	95	9,1	6:37	Verclause-D116-Rosans-D994
30-jun-08	12 	1:41	646	135	98	6,9	8:42	Col de Staton
1-jul-08	17 	2:09	557	134	99	8,0	7:30	Lemps via onverhard pad
2-jul-08	13 	2:00	670	125	94	6,3	9:36	Col de Staton rechtsom
3-jul-08	12 	1:10	145	150	109	10,6	5:38	Verclause-D116
4-jul-08	12 	1:45	410	127	92	7,0	8:36	Lemps via route Bert
5-jul-08	10 	1:08	180	120	96	9,0	6:40	Verclause D116
6-jul-08	8 	0:53	115	130	94	8,6	6:58	Brood rondje Verclause D116
7-jul-08	4 	0:30	105	120	98	7,6	7:53	Broodrondje Verclause
8-jul-08	21 	2:02	1495	170	155	10,3	5:48	Running the Mont Ventoux
9-jul-08	8 	0:52	120	117	97	9,2	6:30	Brood rondje Verclause D116
10-jul-08	11 	1:02	150	139	104	10,6	5:38	Verclause + D116
11-jul-08								Terugreis

Klik hier voor het fotoalbum Vakantie Drome 2008
Heb je een vakantietip, ervaring / reacties? Mail me
Klik hier voor de andere Jogger Jo vakantie verhalen